خليش

معنای خليش

خليش

بكسر خا و لام،مرادف خلاب يعنى گلى،كه پاى از ان بدشوارى بيرون آيد.

به فتح اول و ثانى به تحتانى رسيده و به شين نقطه‌دار زده گل و لاى درهم آميخته چسبنده را گويند كه پاى از آنجا به دشوارى جدا شود و به معنى شور و آشوب و مشغله هم آمده است.

(

فرهنگ فارسی برهان قاطع

, ص348)

كل و لاى درهم آميخته چسبنده مرقوم شد و خليس بسين معجمه چيزى بهم آميخته را كويند مثل لعل و مرواريد و ميوۀ تر و خشك و كياه خشك و تر و كندم و جو و ماش و برنج و مردم دو موى را نيز كويند كه موهاى محاسنش بعضى سياه و بعضى سفيد شود

(

فرهنگ انجمن آرای ناصری

, ص350)

- [بكسر خاء و لام و سكون ياء] خلاب تيره كه پاى از آن بدشوارى توان كشيد. كذا فى الادات .

(

فرهنگ مجمع الفرس

, ص445)

(اسم) گل و لاى درهمآميختۀ چسبنده كه پاى به دشوار از آن جدا شود. گل گنديده. لجن.

(

لغت نامه دهخدا

, ص1158)

[اسم‏] [فارسی‏] گل و لاى در هم آميختۀ چسبنده كه پاى بدشوارى از آن جدا شود. و شور و آشوب و مشغله.